وان دل که با خود داشتم با دلستانم ميرود من مانده ام مهجوراز او بيچاره و رنجورازاو گويي که نيشي دور از او بر استخوانم مي رود محمل بدار اي ساربان ، تندي مکن با کاروان کز عشق آن سرو روان گويي روانم مي رود او مي رود دامن کشان من زهر تنهايي چشان ديگر مپرس از من نشان کز دل نشانم مي رود باز آي و در چشمم نشين ،اي دلستان نازنين کاشوب و فرياد از زمين بر آسمانم مي رود در رفتن جان از بدن ، گويند هر نوعي سخن من خود به چشم خويشتن ديدم که جانم مي رود