Saturday, February 06, 2010

به پدر و مادرم

اعتراف می کنم که هرگز فرزند خوبی نبوده ام
اما به خاطر روحم و تربیتم متشکرم
همیشه از زن های حقیر مظلوم نمایی که با گریه کارشان را پیش می برند متنفر بودم و هستم
اگر چه در جامعه ما چنین افرادی موفق ترند
اما متشکرم که به من غرور و عزت را آموختید
تنها چیزی که باعث میشود بدون خجالت و در حضور دیگری گریه کنم
ترس از دست دادن شماست
و این شکستن غرور نیست بلکه تنها بخشی از بهایی است که برای داشتن عزیزانمان می پردازیم
در مکتب شما آموختم پیش از زن بودن یک انسانم
با شان و با وظایف انسانی
به من آموختید چگونه بینندیشم و نه در پی اندیشه ها باشم
پری برای پریدن نداشتم اما نمی دانم چگونه به من پرواز را اموختید
معلم راستین عشق و ایثار هستید
شما به من آموختید که فقط و فقط هر انسان خودش می تواند از خودش حمایت کند
برای این بی نیازی متشکرم
باز هم متشکرم به خاطر همه چیز